zespół chronicznego zmęczenia, maleje, w miarę jak rozwijające się gałęzie nauki, takie jak proteomika, przybliżają się coraz bardziej do zidentyfikowania konkretnych biomarkerów tychże zaburzeń. Jednak sprawę wciąż komplikuje wpływ stanu psychicznego na fizyczny. Wiadomo, że ma on wpływ na rozwój, np. schorzeń układu krążenia czy choroby wrzodowej.
Historia Do XVII wieku na zachodzie nerwicę histeryczną (tzw. histerię) przypisywano macicy (z gr. „hustera” – macica). Starożytni Grecy twierdzili, że macica czasami się odczepiała od wewnętrznych części ciała, do których była przymocowana, co w konsekwencji sprawiało, że poruszała się ona de facto bezwiednie w ciele kobiety. To miała być przyczyna typowo histerycznych symptomów.
To jednak psychologia w ujęciu muzułmańskim (tzw. psychologia muzułmańska) poczyniła pierwsze kroki w kierunku psychosomatyki, gdy dwójka średniowiecznych uczonych z Persji specjalizujących się w psychologii muzułmańskiej i medycynie ogólnej – Ahmed ibn Sahl al-Balkhi (850-934) i Haly Abbas (-994) – odkryła, jak psychologiczne i fizjologiczne aspekty stanu pacjenta mogą na siebie wpływać. Zauważyli oni pewną prawidłowość u pacjentów, mianowicie, że dobry stan fizyczny szedł w parze z dobrym stanem psychicznym i że zły stan fizyczny szedł w parze ze złym stanem psychicznym.