thumb|Kotły – membranofony uderzane o określonej wysokości dźwięku Membranofony – w klasyfikacji naukowej grupa instrumentów muzycznych, w których źródłem dźwięku (wibratorem) jest drgająca membrana (zazwyczaj skóra lub błona) napięta na rezonatorze (ramce o dowolnym kształcie lub korpusie otwartym bądź sklepionym z jednej strony). Dźwięk wydobywa się uderzając membranę pałką (bez główki lub z główką z filcu, drewna, gumy itp.), palcami lub dłonią, pocieranie dłonią, palcami, stalową szczoteczką, smyczkiem, uderzanie membraną o dłoń, łokieć lub kolano lub zadęcie. Membranofony razem z idiofonami tworzą grupę instrumentów perkusyjnych. Rozróżnia się membranofony o wysokości dźwięku nieokreślonej (np. bębny) i określonej (np. kotły). W orkiestrze wchodzą w skład perkusji i służą przede wszystkim do podkreślenia rytmu.
Budowa i zasada działania thumb|Werble i kotły w głowicy berła Wielkiego Mistrza Zakonu Świętego Huberta Przez pojęcie „membrana” rozumiane jest ciało stałe o bardzo małej grubości w stosunku do długości i szerokości. Membrana z natury jest niesprężysta. Przez równomierne napięcie jej na otwartym obwodzie kolistego naczynia (cylindra) uzyskuje sprężystość i zdolność do wykonywania drgań, które są źródłem dźwięków.