Mają kształt cylindryczny, beczułkowaty, stożkowy, klepsydrowy, pucharowy, półkulisty, misowy lub obręczowy.
Barwa dźwięku zależy od sposobu pobudzania membrany do drgań (pałka, miotełka, palce, dłoń), materiału, z którego wykonana jest końcówka uderzającej pałki, oraz miejsca uderzenia.
Podział thumb|„Cyganka z tamburynem”, William-Adolphe Bouguereau Hornbostela-Sachsa W opracowanej w 1914 przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa, zrewidowanej w 2001 przez klasyfikacji naukowej membranofonom przypisany jest identyfikator główny 2 i kolejno: 21: Bębny uderzane – uderzane są membrany (np. kotły, werbel, bęben), tamburyn, 22: (uchylono) 23: Bębny pocierane – membrana jest przystosowana do wibracji po potarciu (np. burczybas), 24: Mirlitony – membrana wibruje (rezonuje) pobudzana mówieniem lub śpiewem w jej kierunku; membrana sama nie jest źródłem dźwięków lecz jedynie modyfikuje ich brzmienie (np.