Prawa takie jak to sprawiają, że „każda poślubiona kobieta jest związaną niewolniczką, która przyjmuje imię swojego mistrza, chleb swojego mistrza, spełnia polecenia swojego mistrza i służy pasjom swojego mistrza.”
Charakterystyka mały|Femnistyczny baner z logiem anarchizmu na warszawskiej manifie (2026). Anarchofeminizm zwraca szczególną uwagę na fakt, iż żadne regulacje prawne nie zastąpią zdobywania przez kobiety niezależności psychicznej. Postuluje pełną wolność psychiczną, społeczną i seksualną obu płci.
Według anarchofeminizmu państwo to forma zinstytucjonalizowanego patriarchatu, jednakże dla anarchofeministek czy anarchofeministów także państwo matriarchalne (dziś żadne państwo na świecie, z przeszłości – ślady matriarchatu można znaleźć np. na Krecie) nie ma racji bytu.
W przeciwieństwie do marksistowskiego feminizmu i feminizmu socjalistycznego, anarcho-feminizm nie musi koniecznie przyjmować historycznego modelu patriarchatu rozpowszechnianego przez Engelsa w książce pt. „Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa”. Anarcho-feministki raczej skłaniają się ku temu by ukazywać patriarchat jako komponent i symptom wewnętrznie połączonych systemów ucisku.