Anarchofeminiści i anarchofeministki udzielają więc poparcia stworzeniu społeczeństwa nieautorytarnego, anarchistycznego społeczeństwa. Tworzenie ustroju o podstawach kooperacji, dzieleniu się i wspólnej pomocy nazywają „feminizacją społeczeństwa”.
Anarchofeminizm powstał wraz z zakończeniem XIX i rozpoczęciem XX wieku wraz z tamtejszymi autorami, autorkami, teorystami i teorystkami takimi jak Emma Goldman, Voltairine de Cleyre oraz Lucy Parsons. Podczas Hiszpańskiej wojny domowej, anarchofeministyczna grupa Wolne Kobiety, połączona z Iberyjska Federacją Anarchistyczną, zorganizowana do bronienia anarchistycznych i feministycznych ideałów. Stirnerowsko- feministka Federica Montseny utrzymywała „emancypacja kobiet prowadziłaby do szybszej realizacji społecznej rewolucji” i „rewolucja przeciwko seksizmowi musi nadejść przez inteligentne i wojownicze 'przyszłe kobiety'”. W nawiązaniu do jej Nietzscheańskiej pomysłu, kobiety mogą „zrozumieć potrzebę poprawienia swoich własnych ról poprzez sztukę i literaturę”.