28, 6.
Jego charakter Jako że Saturninus nie jest wymieniany przez Tacyta, który odnotowywuje śmierć wybitnych konsulów poczynając od 20 n.e.Tacyt, Roczniki, ks. III, rozdz. 30, musiał on umrzeć przed tą datą. Rzymski historyk, Wellejusz Paterkulus, tak opisywał jego charakter:
Sencjusz Saturnin był człowiekiem wielorakich zalet. Rzutki, ruchliwy i przezorny, spełniał bez szemrania obowiązki żołnierza i dobrze się znał na rzemiośle wojennym. Z drugiej strony, z wolnych chwil między zajęciami publicznymi korzystał swobodnie i ze smakiem. Lubił okazałość unikając zbytku i pogodny nastrój nie popadając w ospałość.
Rodzina Z trzech synów Gajusza Sencjusza Saturninusa dwóch zostało konsulami. Pierwszy noszący takie samo imię jak on, Gajusz Sencjusz Saturninus, został konsulem zwyczajnym (consul ordinarius) w 4 n.e., a drugi noszący imię Gnejusz Sencjusz Saturninus w tym samym roku został konsulem dodatkowym (consul suffectus), oraz także jak on, namiestnikiem Syrii, w latach 19–21 n.e.
Jego wnuk, noszący imię po ojcu, Gnejusz Sencjusz Saturninus, został konsulem zwyczajnym w 41 n.e.
Przypisy