Przejeżdżając przez Glenasmole w hrabstwie Wicklow, będące niegdyś ulubionym miejscem polowań fianna, Oisín zauważył ludzi próbujących podnieść ciężki kamień i umieścić go na wozie. Reagując na ich prośbę o pomoc, Oisín z łatwością podniósł kamień, lecz przy tym wysiłku pękł popręg opasujący koński brzuch i Oisín musiał się ratować przed upadkiem zeskakując na ziemię. Dokładnie jak przewidziała Niamh, po dotknięciu ziemi Oisín stał się niedołężnym, ślepym starcem.
Opowieść o pobycie Oisína w zaświatowym Tír na nÓg w wersji Coimína stała się inspiracją dla Williama Butlera Yeatsa do napisania w 1889 roku The Wanderings of Oisin ("Wędrówki Oisina"), pierwszego w jego twórczości dłuższego poematu.
Pieśni Osjana Jamesa Macphersona Postać Oisína posłużyła Jamesowi Macphersonowi w wydanych w 1760 roku Pieśniach Osjana jako wzór do kreacji tytułowego bohatera – barda szkockiego, narratora i rzekomego autora Pieśni, które sam Macpherson miał tylko tłumaczyć z odnalezionych niby przezeń średniowiecznych rękopisów w języku gaelickim. Choć od samego początku kwestionowano autentyczność Pieśni Osjana (m.in. Samuel Johnson), zostały one entuzjastycznie przyjęte przez czytelników, cieszyły się dużą popularnością i wywarły znaczny wpływ na literaturę europejską, m.in. na takich twórców jak Johann Wolfgang von Goethe czy Walter Scott.