Pomiary kartograficzne ukończono w 1780 roku i rozpoczęto budowę drogi pod kierownictwem austriackiego inżyniera Johanna Grossa, o dotąd niespotykanej w Polsce jakości: utwardzonej czterema warstwami tłucznia lub żwiru o grubości 0,5 m. Pierwszy odcinek z Białej (z drugim mostem na rzece Białej) i dalej przez Kęty, Andrychów, Wadowice, Myślenice, Gdów do Bochni otwarto 20 kwietnia 1781. W latach 1782–1785 ukończono budowę tzw. Drogi Cesarskiej na Śląsku Cieszyńskim (na linii Frydek - Cieszyn - Skoczów - Bielsko), podobnie jak pozostały odcinek drogi przez Brzesko, Tarnów, Ropczyce, Rzeszów, Przeworsk, Jarosław, Przemyśl, Gródek do Lwowa, którego otwarcie nastąpiło 1 maja 1785.
Droga omijała z południa jeszcze zagraniczny Kraków, który do Austrii przyłączony został podczas III rozbioru Polski. Naprzeciw niego postanowiono założyć miasto Podgórze, do którego pod koniec XVIII wieku otwarto odnogę z Izdebnika zwaną krakowskim traktem komunikacyjnym o długości 6 mil austriackich (ok. 45 km) łączący się ponownie z traktem wiedeńskim w Gdowie.K. Meus, 2013, s.