Głównym problemem tej hipotezy jest to, że nie wyjaśnia ona, dlaczego wszystkie planety okrążają Słońce w tym samym kierunku i w niemal jednej płaszczyźnie, ponieważ jest stosunkowo mało prawdopodobne, aby postulowane przez teorię chaotyczne strumienie materii utworzyły się właśnie w taki sposób.
Powrót hipotezy mgławicy słonecznej W obliczu faktu, że wszystkie alternatywne hipotezy powstania Układu Słonecznego obarczone były sporymi problemami, w 1978 roku astronom A.J.R. Prentice odnowił zainteresowanie hipotezą mgławicy słonecznej, proponując nowy sposób, w jaki Słońce mogło utracić znaczną część swojego momentu pędu. Gwiazda typu T Tauri, jaką było w początkach swego istnienia Słońce, jest bardzo aktywna i często emituje ponaddźwiękowe strumienie materii. Zdaniem Prentice'a, strumienie takie mogły przekazać część momentu pędu z gwiazdy centralnej do zewnętrznych regionów Układu Słonecznego.
Hipoteza mgławicy słonecznej zyskała również dodatkowe potwierdzenie empiryczne, gdy w latach 80. zaobserwowano obłoki pyłu wokół młodych gwiazd, takich jak na przykład Beta Pictoris.