Gdy jezuici ulegli kasacie, benonici nazywani byli przez władzę krypto-jezuitami. W 1808 pod zarzutem szerzenia fanatyzmu i działalności wywrotowej, a dokładnie sprzyjanie Austrii, na mocy dekretu księcia warszawskiego Fryderyka Augusta zostali wydaleni z Księstwa Warszawskiego do twierdzy w Kostrzynie na terenie Prus, ówcześnie okupowanych przez wojska napoleońskie.
Na ziemie polskie powrócili na przełomie XIX i XX wieku przez Sługę Bożego o. Bernarda Łubieńskiego. W 1902 roku rozpoczęto budowę klasztoru, a w 1903 kościoła Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Podgórzu. 7 września 1903 roku dziewięciu kleryków rozpoczęło rok akademicki, inaugurując tym samym polskie studia filozoficzno-teologiczne Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Domem studiów i nowicjatu stał się klasztor w Mościskach. Tam też 13 września 1903 roku odczytano dekrety nominacyjne dla prefekta kleryków i profesorów. Była to pierwsza placówka redemptorystów po ich ponownym sprowadzeniu do Polski, którą utracili w kwietniu 2012 wraz ze śmiercią ostatniego posługującego tam zakonnika, o. Władysława Ziobera.
W tak zwanej Wiceprowincji Polskiej Redemptorystów istniały wówczas dwa studentaty: w Tuchowie i Mościskach, które w 1906 zostały przeniesione do Maksymówki. Od 1975 roku Domem nowicjackim jest klasztor w Lubaszowej k.