Bitwa pod Kliszowem – starcie zbrojne, które miało miejsce 19 lipca 1702 roku, w czasie III wojny północnej i zostało stoczone przez armię szwedzką króla Karola XII i wojska saskie Augusta II oraz wojska polskie pod dowództwem hetmana wielkiego koronnego Hieronima Augustyna Lubomirskiego.

Podczas bitwy miały miejsce dwie nieudane szarże husarii. Przyjmuje się, że było to ostatnie wykorzystanie tej formacji w konflikcie zbrojnym.

Bezpośrednia przyczyna starcia 23 maja 1702 roku do Warszawy, opuszczonej przez króla polskiego Augusta II wkroczyły wojska szwedzkie pod dowództwem Karola XII. Król szwedzki zażądał detronizacji Augusta II. Wobec przeciągających się negocjacji, niedających widoków na rozstrzygnięcie na drodze dyplomatycznej, król szwedzki zdecydował się na rozstrzygnięcie militarne. W tym celu wydał rozkazy wymarszu w kierunku Krakowa, gdzie przebywał August II wraz ze swoim wojskiem, składającym się głównie z kontyngentów saskich.

Wśród sił szwedzkich znalazły się m.in. pułki piechoty tj.: Kalmar regemente, Kronobergs regemente i Västmanlands regemente.