W 1840 r. Karol Łazarz otrzymał od króla Fryderyka Wilhelma IV kolejną prestiżową godność dworską – mianowano go dziedzicznym wyższym podczaszym krajowym w Prowincji Śląskiej (Obermundschenk des schlesischen Landes) z prawem do tytułu Ekscelencji. Był to honorowy urząd nawiązujący do dawnej hierarchii dworu królewskiego, świadczący o wysokiej pozycji Donnersmarcka wśród pruskiej arystokracji.
Po wprowadzeniu w Prusach monarchii konstytucyjnej, Karol Łazarz zasiadł również w parlamencie. Jako wolny pan stanowy wszedł w skład Izby Panów (pruskiej izby wyższej parlamentu), zostając jej dziedzicznym członkiem dożywotnio. Donnersmarck zabierał tam głos w sprawach dotyczących Śląska i gospodarki, opowiadając się zwykle za polityką sprzyjającą wielkim posiadaczom ziemskim i przemysłowcom.
Karol Łazarz piastował ponadto szereg pomniejszych tytułów i godności. Był kawalerem i dostojnikiem Zakonu Joannitów, gdzie pełnił funkcję Komendatora i Ordens-Seniora (starszego członka kapituły) tego zakonu rycerskiego. Godność ta była wyróżnieniem przyznawanym wpływowym protestanckim arystokratom pruskim, niosącym ze sobą prestiż i łączącym się z działalnością charytatywną (Joannici prowadzili m.in. szpitale).