Niekiedy był również używany jako dowód miłości. Wymowa obrazu nawiązuje do przykładu wierności małżeńskiej i jej potencjalnego zagrożenia.
Technika Lotto większość swoich portretów malował na planie prostokąta, dzięki czemu uzyskiwał horyzontalny format pozwalający na włączenie pejzażu widocznego przez okno z tyłu lub z boku postaci. Na Portrecie kobiety zainspirowany Lukrecją źródło światła znajduje się w przestrzeni widza, po prawej stronie dzieła. Dzięki gestowi ręki i lekkiemu nachyleniu postaci, Lotto zastosował pewien układ kompozycyjny: niewidoczną przekątną, biegnącą domyślnie z dolnego lewego rogu do górnego prawego.
Przypisy
Bibliografia A. Auf de Heyde, National Gallery London, wyd. HPS, 2007, .
Kategoria:Obrazy w National Gallery w Londynie Kategoria:Obrazy Lorenza Lotta Kategoria:Portrety