Z drugiej strony media nie chcą publikować artykułów, które mogłyby zaszkodzić agencjom, od których zależą. „Trudno jest mówić, że autorytety kłamią, jeśli się od nich zależy, nawet gdy kłamstwa autorytetów są oczywiste.” (ibidem)
W tej relacji funkcjonuje następujący „podział ról”: istnieją „osoby publiczne, które dysponują faktami i je przekazują” i „dziennikarze, którzy je otrzymują”. Dziennikarze akceptują informacje bezkrytycznie, co umożliwia im akceptację punktu widzenia i ideologii władzy bez dysonansu poznawczego.
Autorzy podsumowują swój model w następujący sposób: „Model propagandy jest wiarygodny z punktu widzenia niekontrowersyjnych założeń wolnego rynku. Media prywatne są dużymi korporacjami sprzedającymi produkt (czytelników i telewidzów) biznesowi (reklamującemu się). Media narodowe (USA) zwykle mają na celu formowanie opinii elit, ale także ich obsługę. Grupy te z jednej strony są dobrym celem reklam, zaś z drugiej strony pełnią rolę w procesie podejmowania decyzji w sferach prywatnej i publicznej. Jeśli media nie przedstawiałyby mniej-więcej rzeczywistej wizji świata, potrzeby elit nie byłyby w pełni realizowane. Jednak społeczny cel elit również zakłada, że wizja świata kreowana przez media pokazuje interesy sprzedających, kupujących i rządowych oraz prywatnych instytucji, zdominowanych przez te grupy (s.