Władysław Józef ZaleskiW ewidencji wojskowej c. i k. armii był określany jako „Ladislaus v. Zaleski”. herbu Jelita (ur. 14 lipca 1894 w Sanoku, zm. 5 lutego 1982 w Londynie) – polski doktor praw, dyplomata, adwokat, oficer dyplomowany Wojska Polskiego II RP, uczestnik czterech wojen, mianowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień pułkownika, działacz państwowy na emigracji, prezes Najwyższej Izby Kontroli na Uchodźstwie w latach 1974–1978.
Życiorys thumb|240px|Rodzina Zaleskich (ok. 1906-1912) thumb|240px|Rodzina Zaleskich (ok. 1912-1918). Władysław Zaleski u góry w środku thumb|240px|Willa Zaleskich w Sanoku w 1. poł. XX wieku thumb|240px|Grobowiec rodziny Zaleskich w Sanoku Władysław Józef Zaleski urodził się 14 lipca 1894 w Sanoku. Był wnukiem Ludwika Zaleskiego z Mikuliczyna, powstańca listopadowego. Pochodził z szanowanej rodziny osiadłej w Sanoku. Syn lekarza i społecznika Karola Zaleskiego (1856–1941) i nauczycielki Wilhelminy z domu Leixner (1859–1912). Miał ośmioro rodzeństwa: (pięciu braci i trzy siostry), byli to kolejno: Tadeusz (ur. 1887), Juliusz (ur. 1889), Karol (ur. 1890), Zygmunt Jan (ur. 1892), Maria Elżbieta (1896-1967, po mężu Hanus), Jakub (ur. 1899), Jadwiga (ur. 1900), Zofia Ludwika (1903–1906, zmarła w dzieciństwieEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 78.