54 pułk artylerii lekkiej (54 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Pułk nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” we wrześniu 1939 roku, w I rzucie mobilizacji powszechnej. Stanowić miał organiczną jednostkę artylerii 44 Dywizji Piechoty (Rezerwowej).
54 pal w kampanii wrześniowej Mobilizacja Jednostkami mobilizującymi były: 10 Kaniowski pułk artylerii lekkiej w garnizonie Łódź dla II dywizjonu armat i III dywizjonu haubic oraz 26 pułk artylerii lekkiej w garnizonie Skierniewice dla dowództwa pułku, samodzielnego patrolu meteorologicznego nr 54 i I dywizjonu armat. Po zmobilizowaniu w dniu 23 marca 1939 26 pal i jego wyjeździe z garnizonu 26 marca i 8 lipca na teren Wielkopolski, w garnizonie pozostały nadwyżki mobilizacyjne i wcieleni rekruci. Pozostała kadra, rezerwiści i nowo wcieleni żołnierze utworzyły Oddział Zbierania Nadwyżek 26 pal. Początkowo od 26 marca nadwyżkami dowodził mjr Stanisław Milli, II zastępca dowódcy 26 pal, a od 5 lipca ppłk Zygmunt Kapsa I zastępca dowódcy 26 pal. Z powołanymi żołnierzami nowo wcielonymi i rezerwistami prowadzono szkolenie, do czasu ogłoszenia mobilizacji powszechnej. Na podstawie rozkazu dowódcy OK nr IV z 29 sierpnia 1939 wyznaczono dowódcę nadwyżek OZN 10 pal ppłk.