Otacza ją grupa anioły odzianych w błękitne szaty, z których jeden zamyka oczy, jej twarz promieniuje pogodnym wyrazem co unaocznia lekki, delikatny uśmiech. Inne anioły delikatnie dotykają twarz, włosy, jeden z nich adoruje Marię. Obok łoża stoi niewielki sepet z księgą, oraz wazon z liliami symbolizującymi czystość i dziewictwo Marii. Ponadto, w zachowanej części dzieła widoczni są trzej apostołowie, których imiona zostały zapisane minuskułą na otaczających ich głowy nimbach. Po lewej stronie widoczny jest ukazany w profilu Św. Tomasz, który trzyma w rękach trybularz, którym będzie okadzać martwą Marię. Po prawej stronie zaś Jan Ewangelista nakładający świecę w ręce zmarłej. Poniżej łoża niezidentyfikowany apostoł ubrany w cynobrowe szaty z kapturem ukazany w momencie czytania zwoju. To poświadcza o wprowadzaniu wątków rodzajowych w scenę religijną. Typ ikonograficzny zwany koimesis ma swoją genezę w malarstwie bizantyńskim. Konrad von Soest, Ołtarz Najświętszej Marii Panny, 1420 r.center|200pxcenter|222pxcenter|200px