Antoni Ulryk (niem. Anton Ulrich; ur. 4 października 1633 w Hitzacker (Elbe), zm. 27 marca 1714 w Salzdahlum k. Wolfenbüttel) – książę Brunszwiku-Wolfenbüttel w latach 1685-1702 wspólnie ze swym bratem Rudolfem, a od 1704 samodzielnie.
Życiorys Antoni Ulryk był drugim synem Augusta Młodszego, księcia Brunszwiku-Wolfenbüttel. Studiował na uniwersytecie w Helmstedt. Po śmierci ojca w roku 1666, starszy z braci Rudolf August przejął rządy, lecz w 1685 r. uczynił Antoniego Ulryka koregentem i od tej pory to Antoni faktycznie rządził państwem, ponieważ Rudolf nie lubił swego książęcego rzemiosła.
Gdy w roku 1692 cesarz powołał do życia Elektorat Hanoweru, Antoni i Rudolf byli rozczarowani, że nie uczyniono ich także elektorami (Brunszwiku). Tak narosły napięcia między nowym hanowerskim Elektoratem a Brunszwikiem-Wolfenbüttel. W wojnie o sukcesję hiszpańską (1702-1714) Hanower i Księstwo Brunszwik-Lüneburg poparły cesarza Leopolda I, a Antoni Ulryk – Francję. W maju 1702 wojsko hanowersko-lüneburskie najechało Wolfenbüttel. Sam Antoni cudem uniknął pojmania, gdy przemierzał drogę z Wolfenbüttel do Brunszwiku. Rozgniewany cesarz uczynił Rudolfa jedynym regentem, a Antoniego zdetronizował. Antoni uciekł tymczasem do Księstwa Saksonii-Coburga-Gothy.