Nizam-ı Cedid (arabskie: َAl-Niẓām Al-Jadīd – „Nowy Porządek”) – seria reform przeprowadzonych w Imperium Osmańskim w czasie rządów sułtana Selima III w drugiej połowie XVIII wieku. Miały one na celu przekształcenie Turcji w nowoczesne państwo. Terminem tym nazywa się również nową regularną armię, powstałą w wyniku tych reform. mały|Żołnierze armii Nizam-ı Cedid Wprowadzono nowe podatki (na tytoń, wódkę, bawełnę), założono nową kasę skarbową. Stworzono Radę Dwunastu- zalążek naczelnej instytucji kontrolnej, stałą służbę dyplomatyczną (Londyn, Paryż, Wiedeń, Berlin). Przeprowadzono reformy wojskowe (nowa regularna armia, nowa flota). Reformy te nie spotkały się z dobrym przyjęciem wśród janczarów i w latach 1807-1808 wybuchł bunt pod przewodnictwem Mustafy Kabakçı. Obalili oni sułtana i na tron wprowadzili Mustafę IV, który zniósł wcześniej wprowadzone reformy. Zwolennicy reform skupili się wówczas wokół Mustafy Bayraktara i założonej w 1807 roku tajnej organizacji, zdetronizowano Mustafę IV, a jego brata Mahmuda II ogłoszono sułtanem. Bayraktar został Wielkim Wezyrem. Kontynuował on reformy- feudałowie od tej pory zobowiązani byli do płacenia na rzecz wojska podatku pieniężnego. Samowola janczarów została ograniczona, a w 1826 roku instytucja janczarów została całkowicie zniesiona, a oni sami wcieleni do regularnego wojska.