Dwa z tych fotoproduktów rozpoznano jako izomery eteru dichlorohydroksydifenylowego o wzorze cząsteczkowym C12H8Cl2O2. Izomery te powstają przez redukcyjne dichlorowanie, które polega na podstawieniu atomu chloru – wodorem. Kolejne fotoprodukty to 2,8–dichlorodibenzo-p-dioksyna (2,8-DCDD) i dichlorohydroksydibenzofuran.
W próbkach, które nie naświetlano, wykryto dwa związki, są to chlorofenole i dichlorofenole. Także Latch (2005) donosił o tworzeniu się izomerycznych dichlorofenoli podczas fotodegradacji triklosanu i zidentyfikował wśród nich 2,4–dichlorofenol. Triklosan może przekształcać się do dioksyn. Dichlorodioksyny nie wykazują wysokiej toksyczności, jednak mogą one pod wpływem chloru przemieniać się do bardziej niebezpiecznych substancji. Badania fotolizy wody dejonizowanej i ścieków z dodatkiem triklosanu wykazały, że zanik triklosanu i równoczesne pojawienie się dioksyn był zależny od pH i obecności związków organicznych. Rozkład w środowisku zasadowym zachodzi szybciej niż w środowisku kwasowym. Wskazuje to na to, że forma anionowa triklosanu jest bardziej reaktywna niż fenolowa. Jednak powstawanie 2,8-DCDD zostało potwierdzone we wszystkich przypadkach, nawet przy pH = 3. Zanik triklosanu w ściekach jest znacznie szybszy niż w czystej wodzie, lecz w ściekach tworzą się dioksyny.