mały|Zaprzęg konny na szlaku lądowym. Szlak lądowy () – transkontynentalna droga amerykańskich osadników i pionierów rozpoczynającą się i kończącą w kilku różnych miejscach. Opierał się przeważnie na tradycyjnych szlakach północnoamerykańskich Indian i łączył się z tzw. wielkim szlakiem prowadzącym na Wschodnie Wybrzeże.
Poczynając od miasta Omaha szlak lądowy biegł wzdłuż rzek Platte i Sweetwater na Terytorium Nebraski, przez Wielkie Równiny i pogórze aż do Przełęczy Południowej w Górach Skalistych. Tu przekraczał kontynentalny dział wodny, rozdzielając się w pobliżu Fortu Hall. Pomiędzy rokiem 1840 a 1860 przemierzyło go ponad ćwierć miliona wędrowców używających najróżniejszych środków transportu od dyliżansów poczynając, a na ręcznych wózkach kończąc. Na znacznym odcinku (a czasem w całości) szlak ten biegł tą samą drogą co szlaki oregoński, mormoński, kalifornijski oraz droga jeźdźców Pony Express.