Dzieła Wśród jego prac największy rozgłos i uznanie zyskały: Speculum judiciale ("Zwierciadło prawa") napisane w 1271 r. i poprawiane w 1286 i 1291 r., treścią obejmujące prawo kanoniczne, prawo cywilne i prawo procesowe. Mimo że określono je jako mało dbałą kompilację (słowa Knuta Wolfganga Nörra), na długie lata zastąpiło wcześniejsze Ordines iudiciarii. Durand po raz pierwszy zwrócił uwagę na rangę dowodów rzeczowych oraz na wszystkich uczestników procesu, a nie jak dotąd, tylko na sędziów i adwokata. Dużo uwagi poświęcił prawnym aspektom zawierania kontraktów. Dzieło ma charakter encyklopedyczny i w dużym stopniu opiera się na prawie rzymskim i kościelnym. Przykłady z prawa kanonicznego zaczerpnął z własnej praktyki. Poszczególne zagadnienia wyłożył konkretnie i klarownie. Dlatego dzieło to chętnie używane było w szkołach i sądach. Komentarze do niego przygotował Andrea Giovanni (w 1346) i Baldus. W 1306 r. Cardinal Béranger przygotował alfabetyczny indeks zawartości dzieła (Inventorium). Jest wiele rękopisów Zwierciadła oraz kilka wydań drukiem. Do najobszerniejszych edycji należy zaliczyć wydanie turyńskie z 1578 r. Składa się z dwóch tomów i zawiera wszystkie dodatki, między innymi komentarze Andrea Giovanniego oraz tablice i indeksy.