Znieczulenie ogólne (pot. narkoza) – kontrolowane, odwracalne (czasowe) i całkowite zniesienie bólu, świadomości i odruchów obronnych osoby znieczulanej. Od czasu wprowadzenia eteru popularnie nazywane narkozą (nazwa historyczna). Znieczulenie ogólne polega na okresowym zahamowaniu czynności ośrodkowego układu nerwowego przy jednoczesnym utrzymaniu funkcji ośrodków podtrzymujących życie (np. ośrodka oddechowego odpowiadającego za regularne oddychanie). W stan taki wprowadza się pacjentów przed bardzo bolesnymi zabiegami, np.: operacje chirurgiczne, nastawianie złamanych kości, usuwanie zębów i niektóre zabiegi diagnostyczne. Substancje służące do wprowadzania człowieka w stan znieczulenia ogólnego nazywa się anestetykami, a specjalność lekarska zajmująca się znieczuleniami to anestezjologia.
Elementy składowe znieczulenia ogólnego to: zniesienie świadomości () zniesienie bólu () zwiotczenie mięśni szkieletowych () zniesienie odruchów ().
Stan wyłączenia wszystkich 4 czynności ustroju nazywa się anestezją.
Istotnym, choć nie przez wszystkich autorów uznawanym elementem anestezji, jest niepamięć wsteczna ().