Tajwańczycy, choć korzystali z osiągnięć cywilizacyjnych, jakie przyniosła kolonia, podlegali surowym i niesprawiedliwym prawom, mającym utrzymać porządek na niespokojnej wyspie. Jednakże wykorzystując rozluźnienie polityczne ery Taishō rozwinęli działalność społeczną i polityczną, dążąc do poprawy swej sytuacji. Koniec tej działalności, rozpoczętej powołaniem w 1914 Tajwańskiego Stowarzyszenia na rzecz Asymilacji, nastąpił w 1937, gdy po rozpoczęciu II wojny chińsko-japońskiej na wyspie ponownie zaprowadzono rządy gubernatorów wojskowych i wprowadzono program intensywnej japonizacji. Podczas II wojny światowej około 30 tysięcy Tajwańczyków służyło we flocie i armii japońskiej, m.in. w ochotniczych oddziałach Takasago.

Republika Chińska W 1945 r. prowincja powróciła do Chin, na mocy porozumienia z Kairu z 1943. Rządy Kuomintangu, uznawane za słabe i skorumpowane, spowodowały załamanie gospodarcze, a prześladując Tajwańczyków doprowadziły do wybuchu rozruchów (Incydent 28 lutego), krwawo stłumionych.