szczyt zachorowań przypadł na połowę XIX w., kiedy w obszarze endemii chorowało około 13 000 ludzi, ponad 1/3 całej tamtejszej ludności.
Leczenie i kontrola zachorowań Chorobę leczono głównie preparatami rtęci, doustnie, jako maści i inhalacje. Z preparatów ziołowych przepisywano głównie gumę gwajakowca (lignum vitae), łopian, sarsaparillę, korę drzewa chinowego, a także specjalne diety i kąpiele w morzuSantes Z. De Scherlievo (Dissertatio) Patavii: Minerva, 1835:6.. Z czasem do leczenia wprowadzono odkrytą przez Wallace’a w 1835 roku jodynę. Podejmowano administracyjne próby ograniczenia epidemii, takie jak zakaz małżeństwa osoby zdrowej z chorą, zakaz opuszczania miejsca zamieszkania bez poświadczenia zdrowia. W Kraljevicy i Bakarze poddawano chorych kwarantannie. Szpital w Kraljevicy działał przez czterdzieści lat, przewinęło się przez niego 14 381 pacjentów, z których zmarło 755 (5%).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby bakteryjne Kategoria:Choroby skóry Kategoria:Historia medycyny Kategoria:Żupania primorsko-gorska