Joaquín Albarrán Maria y Dominguez (ur. 9 maja 1860 w Sagua la Grande, zm. 17 stycznia 1912 w Paryżu) – francuski lekarz urolog.
Życiorys Urodził się w małej miejscowości Sagua La Grande na Kubie, w czasie gdy ta należała jeszcze do Hiszpanii. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Hawanie prowadzonej przez jezuitów. Gdy miał 9 lat, on i czwórka rodzeństwa zostali osieroceni; adoptował go hiszpański chirurg, dr Fabregas. Albarrán studiował medycynę w Hawanie i Barcelonie, w 1877 roku w wieku zaledwie 17 lat został licencjatem. Studia ukończył z wyróżnieniem w Madrycie. Jego dysertacja doktorska dotyczyła gruźlicy wrodzonej. W 1878 roku przyjechał kontynuować edukację do Paryża. Pracował w Laboratorie d’Histologie u prof. Édouarda Brissauda, wówczas napisał pracę dotyczącą guzów jąder. Dalsze prace histologiczne prowadził u Louisa-Antoine'a Ranviera. Ranvier i Louis Pasteur przekonali Albarrána, by pozostał w Paryżu. Jego nauczycielami byli także Ulysse Trálat, Jacques-Joseph Grancher i Jean François Auguste Le Dentu. Pod wpływem Jeana Casmira Félixa Guyóna zdecydował się dalej specjalizować w urologii. W 1906 roku Albarrán zastąpił Guyóna na stanowisku dyrektora kliniki urologicznej Szpitala Necker (Hôpital Necker).