Podróż dwudziesta szósta i ostatnia – opowiadanie Stanisława Lema z Ijonem Tichym w roli głównej. Utwór jest satyrą na zimną wojnę. Ukazał się jedynie w zbiorach: Sezam i inne opowiadania (1954) i Dzienniki gwiazdowe (1957, 1958) – brak go we wszystkich późniejszych wydaniach Dzienników....
We wstępie do kolejnych wydań Dzienników... jeden z ich bohaterów – profesor Tarantoga – wyjaśnia, że podróż ta „okazała się ostatecznie apokryfem...” "Nie objął natomiast tom niniejszy podróży dwudziestej szóstej, która okazała się ostatecznie apokryfem. Udowodniła to grupa pracowników naszego Instytutu, dzięki elektronowej analizie porównawczej tekstów. [E. M. Sianko, A. U. Chlebek i W. U. Kałamarajdysowa Analiza częstościowa beta-spektrów lingwistycznych tekstów I. Tichego; tom XVIII serii Tichiana.] Nie będzie może od rzeczy dodać, iż osobiście od dawna już uważałem tak zwaną "Podróż dwudziestą szóstą" za apokryf, ze względu na występujące w tekście nieścisłości, dotyczące m.in. Odołęgów (a nie Odolęgów, jak podawał tekst), także Meopsery, Muciochów i gatunku Powołów (Phlegmus Invaribilis Hopfstosseri)" ze "Wstępu" do "Dzienników Gwiazdowych" 1971 i następnych wydań., sugerując, że nie jest ona autorstwa Ijona Tichego. Podobny zabieg, to jest tworzenie fikcyjnych odniesień do swoich dzieł, Lem zastosował m.in.