II wojna angielsko-holenderska – wojna toczona w latach 1665–1667, będąca kontynuacją pierwszej wojny morskiej pomiędzy tymi mocarstwami, w której chodziło głównie o kontrolę handlu morskiego i panowanie na morzu.
Wstęp Dzięki Aktowi Nawigacyjnemu z roku 1651 Anglia posiadała całkowitą władzę na morzu. Stan taki nie był do końca akceptowany przez inne państwa. Niderlandy pomimo formalnego sojuszu z Francją nie były dostatecznie przez nią wspierane. Niewielkiej pomocy Holendrom udzieliła także Dania.
Po pierwszej wojnie morskiej szybko okazało się, że zawarty w Westminster traktat pokojowy nie będzie skutecznym rozwiązaniem problemu. Już 10 lat po jego zawarciu doszło w sierpniu 1664 r. do angielskich prowokacji w Zachodniej Afryce, w których uczestniczyła eskadra dowodzona przez Roberta Holmesa. W Ameryce Północnej Anglicy zajęli wyspę Manhattan, a Nowy Amsterdam przemianowano na Nowy Jork. Gdy pod koniec 1664 r. zaatakowano holenderski konwój morski w okolicy Gibraltaru, Holendrzy nakazali swoim okrętom w styczniu 1665 r. ataki na jednostki angielskie. W odpowiedzi na ten czyn Anglicy 4 marca 1665 r. oficjalnie wypowiedzieli Holandii wojnę.