Owies głuchy (Avena fatua L.) – gatunek zboża należący do rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje w Eurazji i północnej Afryce. Ponadto szeroko rozprzestrzeniony jako gatunek zawleczony w regionach o klimacie umiarkowanym. W Polsce spotykany głównie na południu, gdzie jest pospolitym chwastem w uprawach.
Morfologia Łodyga Źdźbło o wysokości 30–100 cm, rzadziej dorasta do 150 cm. Kwiaty Zebrane w kwiatostan – wiechę z licznymi gałązkami, które w okresie późniejszym zwisają. Kłoski dorastają do 18–22 mm długości, przeważnie 3-kwiatowe, rzadziej 2-kwiatowe. Plewy równe lub dłuższe od kwiatów. Oś kłoska po dojrzeniu rozpada się powyżej plew i między kwiatami. Owoce Ziarniaki. Gatunki podobne Od owsa zwyczajnego odróżnia się brunatną barwą ziarniaków, zakończonych długimi ościami.
Biologia i ekologia thumb|Owies głuchy w uprawie zboża Rozwój Roślina jednoroczna (in. terofit), przechodząca cały cykl życiowy w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego. Kwitnie od czerwca do lipca. Genetyka Liczba chromosomów 2n = 42. Siedlisko Zasiedla przydroża oraz uprawy zbożowe i okopowe. Rośnie przeważnie na glebach gliniastych i ilastych. We florze Polski uznawany za archeofit, częsty w wielu regionach.