Po zajęciu Pińska przez Armię Czerwoną ze zdiagnozowaną chorobą serca i depresją nerwową wyjechał do Lwowa, gdzie w klinice uniwersyteckiej został poddany długotrwałemu leczeniu. W lutym 1942 udał się do Warszawy, gdzie u władz okupacyjnych bezskutecznie zabiegał o zgodę na powrót do diecezji. Brał udział w powstaniu warszawskim jako duszpasterz, a po kapitulacji w październiku 1944 udał się przez Pruszków do Milanówka. W styczniu 1945 zamieszkał u łódzkich urszulanek.
Zmarł 7 maja 1946 w Łodzi i został pochowany w miejscowej katedrze. W 1967 jego szczątki przeniesiono do prokatedry w Drohiczynie.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Biskupi pińscy Kategoria:Członkowie Polskiej Macierzy Szkolnej Kategoria:Kapelani powstania warszawskiego Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Innsbrucku Kategoria:Ludzie urodzeni w Grodnie (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1946