Bazylika kolegiacka Grobu Bożego w Miechowie – miechowska kolegiata jest trzynawową, trójprzęsłową bazyliką gotycką z XIV/XV wieku z fragmentami romańskimi z pierwszego trzydziestolecia XIII wieku, przebudowaną w stylu późnobarokowym w drugiej połowie XVIII wieku. W 1996 r. uzyskała od Jana Pawła II tytuł bazyliki mniejszej, a od 1997 r. jest siedzibą Miechowskiej Kapituły Kolegiackiej. Stanowi część zespołu klasztornego bożogrobców należącego w latach 1163–1819 do zakonu Kanoników Regularnych Grobu Bożego. Świątynia i znajdująca się na terenie klasztoru kaplica Grobu Bożego są celem pielgrzymek od okresu średniowiecza.
Bazylika i klasztor stanowią punkt początkowy tzw. Małopolskiego Szlaku Bożogrobców, obejmującego dziesięć zabytkowych kościołów w rejonie Miechowa.
Architektura Bożogrobcy zostali sprowadzeni do Miechowa w 1163 r. przez możnowładcę i krzyżowca Jaksę Gryfitę, fundatora klasztoru, i pierwszy kościół pw. Grobu Pańskiego poświęcono ok. 1170 r. Pierwszy kościół był jednak zbyt mały, dlatego w latach 1235–1293 podjęto budowę nowego romańskiego kościoła, poświęconego przez biskupa Prokopa. Miechowska świątynia znaczenia nabrała po opanowaniu Jerozolimy przez muzułmanów – Miechów stał się wówczas celem pielgrzymek całej ówczesnej Europy. W 1379 r. kościół spłonął w pożarze miasta.