Introspekcjonizm, psychologia introspekcyjna – kierunek w psychologii XIX wieku, zapoczątkowany przez Wilhelma Wundta i kontynuowany przez jego uczniów, m.in. przez Edwarda Titchenera. Zakładał, że podstawową metodą badania psychiki jest introspekcja, czyli systematyczna obserwacja własnych stanów i procesów świadomości.
Badania nad percepcją prowadzone były z punktu widzenia nauk przyrodniczych. Wynikało to z tendencji myśli XIX-wiecznej do przekształcania dziedzin filozofii zajmujących się człowiekiem w nauki empiryczne. Psychologia miała być podstawową dyscypliną humanistyczną tego przekształcenia. W introspekcjonizmie psychika była rozumiana jako świadomość indywidualna – przedmiot jej badań stanowiła psychika dowolnej jednostki ludzkiej – utożsamiana ze świadomością.
Metoda introspekcyjna (introspekcja) była metodą empiryczną, gdyż pozwalała zbadać bezpośrednio fenomeny psychiczne. Polegała na wewnętrznej obserwacji własnych stanów przeżyć psychicznych, ich bezpośredni ogląd możliwy był tylko przez jednostkę, która dany stan przeżywała (samoobserwacja). Wiedza w ten sposób uzyskana, uznana była za jedyną wiedzę pewną.