Jakub Izaak w swoich naukach kładł nacisk na studiowanie Tory i Talmudu, przeciwstawiał się ignorancji, która cechowała wiele grup chasydzkich, przedkładających praktyki mistyczne nad poznanie świętych pism. Krytykował wiarę w cudotwórczą moc cadyka. Twierdził: nie jest sztuką czynić cuda, lecz być Żydem to prawdziwa trudność. Rozpoczął kampanię przeciwko powierzchownemu chasydyzmowi "cudotwórców" i cadykom zaangażowanym w sprawy świeckie. Podkreślał wagę gorliwego wypełniania obowiązków religijnych. Jego naśladowcy byli gotowi do modlitw we wczesnych godzinach rannych, by osiągnąć odpowiedni stan ducha. Poglądy i działalność Rabinowicza doprowadziły do konfliktu z Horowicem i przeniesienia się Izaaka Jakuba wraz z grupą uczniów do Przysuchy, gdzie założył własną grupę. W trakcie wojen napoleońskich popierał Napoleona i jego wyprawę na Rosję, w przeciwieństwie do stanowiska Widzącego z Lublina. W zmaganiach doby napoleońskiej widział walki biblijnego Goga, po którego wojnach miał nadejść Mesjasz, wywołał wśród Żydów oczekiwanie na odkupienie. Jego samego chciano nawet uznać za Mesjasza, na co się jednak nie zgodził.