Błąd intencyjności () – występujące w koncepcjach metodologicznych New Criticism określenie zawężenia interpretacji utworu literackiego do badań nad intencjami jego autora. Pojęcie wprowadzone zostało przez W.K. Wimsatta i M.C. Beardsleya w eseju z 1946 The Intentional FallacyPrzekład polski Błąd intencjonalny, „Tematy” 1966, nr 18.
Zdaniem przedstawicieli nowej krytyki pytania takie jak „co autor miał na myśli?” czy „co poeta chciał powiedzieć?” obciążone są błędem metodologicznym. Zadaniem badań nad literaturą jest opis, interpretacja i ocena samego utworu: te zaś możliwe są jedynie w odniesieniu do konkretnego dzieła. Interpretacja, opis i ocena utworu odwołujące się do faktów różnych od samego utworu są czynnością nonsensowną. Jest tak także w przypadku psychiki autora: dzieło literackie istnieje niezależnie od wszelkiego rodzaju przeżyć, motywacji czy intencji twórcy. Świadczy o tym choćby istnienie dzieł anonimowych, które interpretować i oceniać można tak samo, jak dzieła, których autor jest znany. Ponadto ze względu na brak bezpośredniego wglądu do psychiki autora (i zarazem złożoność procesu twórczego) dociekania nad intencjami twórcy stanowią zazwyczaj puste domysły.