Józef Głowacki (ur. 1848 w Czołowie, zm. 1927 w Anusinie) – chłop, poseł do Dumy.
Rodzina i edukacja Józef Głowacki był jednym z dziewięciorga dzieci Walentego i Marii z domu Raszka (pochodzącej ze Starego Radziejowa). Ojciec Walenty, urodzony w Woli Wapowskiej, posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni 34 ha w Czołowie. Walenty Głowacki gospodarstwo to nabył za spadek otrzymany po swoim ojcu Jakubie, który w Woli Wapowskiej pozostawił podobnej wielkości gospodarstwo oraz w gotówce 2700 talarów. Józef Głowacki od 1875 r. był żonaty z Katarzyną z Kępskich. Z małżeństwa tego urodziło się pięciu synów i pięć córek. Trzech synów zmarło na włośnicę. Syn Michał zaginął w czasie wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 na terenie Mandżurii.
Józef Głowacki naukę języka polskiego wyniósł z rodzinnego domu, ukończył też dwie klasy szkoły elementarnej w Radziejowie, gdzie prowadzono nauczanie w języku rosyjskim. Język niemiecki opanował w czasie praktyk w majątkach ziemskich na terenie zaboru pruskiego w okolicach Inowrocławia. Z literaturą polską zapoznał się w Czołowie: w domu znajdowała się skrytka (wejście przez wysuwane trzy stopnie schodów prowadzących na pierwsze piętro), w której przechowywano literaturę polską, m.in. kalendarze drukowane w Poznaniu na terenie zaboru pruskiego.