Farę po pożarze i odnowieniu poświęcił bp Maciej Drzewicki (późniejszy prymas Polski i Litwy). Władze miejskie przeniosły siedzibę do zakupionej kamienicy na rogu Rynku i ul. Franciszkańskiej. Szesnastowieczne Krosno przewyższało nie tylko liczbą cechów i kupców takie miasta jak Sanok, Jasło, czy Biecz, ale i pod względem ludności. Miało od 3 do 4 tysięcy mieszkańców.
Krośnieński złoty wiek XVI w. – okres największego rozkwitu i znaczenia silnego ośrodka, liczącego ok. 4000 mieszkańców, handlującego suknem i winem, otoczonego podwójnym łańcuchem murów, jako jednego z niewielu miast w Polsce. W XVI w. Krosno i Drohobycz posiadały przywilej oświetlania ulic olejem skalnym. 1523 – Rada Miejska, za pozwoleniem Króla Zygmunta, wykupuje wójtostwo z prywatnych rąk Igo Bonera (sekretarza królewskiego – dziedzica części majątku Jana Bonera) za kwotę 2400 florenów. 1524 – bohaterska obrona Krosna przed Tatarami. 1528 – odbył się synod diecezji przemyskiej i bp Jan Karnkowski – urzędujący w Krośnie – wszedł w skład Rady Królewskiej zastępującej monarchę. 1530 – powstanie w Krośnie zboru luterańskiego. Lata 30. XVI w.