W czasach konfliktu dynastycznego między królami Francji i Anglii, który później przerodził się w „wojnę stuletnią” (1337-1453), Karol I Grimaldi pomagał Filipowi VI francuskiemu. Służył mu jako admirał floty. W latach 1338–1340 dowodził 21 statkami, atakował południowe wybrzeża Anglii, potem patrolował rejon Morza Śródziemnego oraz chronił statki przed piratami. W latach 1341–1343 walczył na terenie Bretanii. Nie brał udziału w przegranej bitwie pod Crécy w 1346 r. We wrześniu tego roku zaatakował statki angielskie koło Calais od morza, ale bez skutku. Miasto wzięto głodem w 1347 r.

Podczas nieobecności Karola I Monako było schronieniem dla piratów, przestępców, którzy plądrowali wybrzeża Ligurii oraz niszczyli handel. Po powrocie Karol I ukrócił piractwo wokół Monako. Za zarobione od Filipa VI pieniądze, kupił Vento, seniorię Menton z 16 tys. florenów w dniu 19 kwietnia 1346 r., seniorię Castillon w listopadzie 1348 r. oraz seniorię Roquebrune 2 stycznia 1355 r. Ostatnią kupił od Wilhelma Piotra Lascarisa, księcia Vintimille.

W dniu 29 czerwca 1352 r., Karol I podzielił się władzą nad Monako ze stryjem Antonim (najmłodszym bratem jego ojca) oraz z własnymi synami, Rainierem II i Gabrielem.