Order Czerwonego Sztandaru () – pierwszy radziecki order.

Został ustanowiony dekretem Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego 16 września 1918 roku jako odznaczenie Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, a dekretem Centralnego Komitetu Wykonawczego Związku Radzieckiego z 1 sierpnia 1924 roku został uznany za odznaczenie bojowe całego ZSRR. 11 stycznia 1932 roku uzyskał statutСтатут ордена «Красное Знамя» (Утв. Президиумом ЦИК Союза ССР 11 января 1932 г.) // СЗ 1932 г. № 14. ст. 73. (później dwukrotnie zmieniany – 19 czerwca 1943Указ Президиума Верховного Совета СССР Об утверждении образцов и описания лент орденам и медалям СССР и Правил ношения Орденов, медалей, орденских лент и знаков отличия i 16 grudnia 1947 roku).

Zasady nadawania Zgodnie ze statutem order ten nadawano osobom wojskowym i innym obywatelom za wyjątkowe poświęcenie, męstwo i odwagę na polu walki oraz jednostkom i związkom taktycznym za wybitne zasługi wojenne.

Orderem Czerwonego Sztandaru odznaczano przede wszystkim za: czyny bohaterskie dokonane w warunkach bojowych przez pojedyncze osoby; wybitne dowodzenie wojskami na polu walki; bardzo dobre wykonywanie zadań na polu walki przez jednostki oraz związki taktyczne, których zwycięskie działania wpłynęły decydująco na przebieg bitwy lub operacji.