Jean-François Xavier de Ménard (ur. 9 września 1756 w Sumène, zm. 19 czerwca 1831 w Villiers-le-Bel) – francuski generał w okresie od Rewolucji po wojny napoleońskie. Kawaler Orderu Wojskowego Wielkiego Księstwa Badenii (29 lutego 1808, a po skazaniu Cesarza na służbie króla: kawaler Orderu św. Ludwika (29 lipca 1814) oraz Wielki Oficer Legii Honorowej (1 maja 1831).
Kalendarium z okresu Rewolucji i Cesarstwa 8 września 1792 – deputowany departamentu Gard (skąd pochodzi) do Zgromadzenia Prawodawczego 12 stycznia 1793 – kapitan 78. pułku piechoty liniowej 16 czerwca 1793 – adiutant gen. Desclozeaux (Armia Północy) 24 lipca 1793 – marzec 1794 – tymczasowy komendant Angers (4 grudnia 1793) odparł atak powstańców wandejskich 24 czerwca 1795 – komendant arsenału w Paryżu 24 lipca 1799 – tymczasowy szef sztabu 17. okręgu wojskowego 30 lipca 1799 – adiutant generalny szef brygady (Armia Włoch) 2 stycznia 1800 – ponownie w 17. okręgu wojskowym 21 listopada 1800 – adiutant gen. Mortiera 8 lutego 1801 – prefekt departamentu Manche 3 sierpnia 1801 – adiutant - komendant 3 kwietnia 1802 – szef sztabu korpusu francuskiego, gen. Richepance na Gwadelupie 9 września 1802 – powrót do Francji 10 lutego 1802 – generał brygady 12 marca 1804 – przydział do dywizji gen.