7 sierpnia 1944 roku wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego i został skierowany na kurs oficerski do Riazania. Po jego ukończeniu w marcu 1945 roku został skierowany na front jako dowódca plutonu zwiadu 4 pułku piechoty 2 Dywizji Piechoty. Wyróżnił się podczas walk o forsowanie Odry i Łaby, brał udział w walkach o zdobycie Berlina.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim. Służył w Kielcach jako dowódca batalionu, następnie został przeniesiony do Krosna Odrzańskiego. Od 2 listopada 1949 roku do 7 czerwca 1950 był słuchaczem Wyższej Szkoły Piechoty. W 1959 roku został przeniesiony do Wrocławia, gdzie pracował w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego.
W latach 1957–1959 był słuchaczem Wojskowej Oficerskiej Szkoły Ogniowej w Olsztynie i Elblągu, w 1963 roku został skierowany do Opola, gdzie pracował w Wojskowej Komendzie Uzupełnień. Od 1966 roku, w sztabie ŚOW, nadzorował prac WKU w województwie wrocławskim.