Nikołaj Aleksandrowicz Ragozin, (ur. 30 czerwca 1891, zm. 21 września 1957 na Majorce) – rosyjski wojskowy (porucznik), a następnie hiszpański wojskowy (podpułkownik), lotnik morski, emigracyjny publicysta i pisarz.
Ukończył II korpus kadetów, zaś w 1911 r. morski korpus. Początkowo służył we bałtyckiej flocie wojennej w stopniu miczmana. W 1913 r. ukończył szkołę lotników morskich w Sewastopolu, a następnie przeszedł kursy teorii wojskowej w Sankt Petersburgu. Służył w lotnictwie morskim floty czarnomorskiej. Brał udział w I wojnie światowej jako lotnik, a następnie dowódca 3 lotniczego oddziału okrętowego. 22 marca 1915 r. awansował do stopnia porucznika. W grudniu 1916 r. został dowódcą 5 oddziału lotniczego dywizji lotniczej floty czarnomorskiej, zaś w czerwcu 1917 r. 1 dywizjonu lotniczego 1 brygady lotniczej. Jako jedyny lotnik floty czarnomorskiej zestrzelił nieprzyjacielskiego myśliwca. Następnie służył w zakładach lotniczych w Taganrogu, gdzie uczestniczył w konstruowaniu nowych typów hydroplanów. Był odznaczony wieloma orderami m.in. Św. Stanisława 2 i 3 klasy, Św. Anny 2, 3 i 4 klasy z mieczami, Św. Włodzimierza 4 klasy z mieczami. 8 czerwca 1919 r. został zmobilizowany do armii bolszewickiej do oddziału lotnictwa morskiego sowieckiej floty wojennej w ukraińskim okręgu wojennym.