Ważnym pojęciem dla prawa prywatnego międzynarodowego jest norma kolizyjna, a więc norma, która wskazuje prawo właściwe dla danego zakresu sytuacji życiowych. Oprócz nich występują w prawie prywatnym międzynarodowym normy ogólne, o nieco innych celach (np. klauzula porządku publicznego).
Norma kolizyjna ma budowę dwuczłonową. W skład normy kolizyjnej wchodzą dwie części: hipoteza i dyspozycja (za Henrykiem Trammerem).
Na hipotezę normy kolizyjnej składa się:
zakres – pewna grupa sytuacji życiowych, do których norma się odnosi (np. „sprawy spadkowe”) baza faktyczna łącznika – okoliczności uzupełniające zakres.
W skład dyspozycji normy kolizyjnej wchodzi:
łącznik – kryterium, probierz, czynnik, którego trzeba użyć, aby odnaleźć właściwe prawo. Przykładowe łączniki: obywatelstwo – prawo nim wskazane nazywa się ‘prawem ojczystym’ () miejsce zamieszkania – prawo nim wskazane nazywa się z łaciny miejsce położenia rzeczy – prawo nim wskazane nazywa się z łaciny nakaz zastosowania prawa (wyjątkowo może to być zakaz).
Łącznik natomiast zbudowany jest z:
określnika nominalnego – wyróżnia się tu podstawę (np. „prawo ojczyste”) oraz dopełniacz (np. „spadkodawcy”) subokreślnika temporalnego – określenie, z jakiej chwili powiązanie decyduje o wskazaniu prawa (np.