Do wyjątków zalicza się przede wszystkim odesłanie. Odesłanie polega na wyłączeniu właściwości prawa wskazanego przez własną normę kolizyjną na rzecz tego, które wskazuje norma kolizyjna państwa, którego prawo wyłączono.
Odesłanie może być: zwrotne – gdy obce normy kolizyjne „odsyłają” z powrotem do naszego systemu prawa, dalsze – gdy obce normy kolizyjne „odsyłają” do systemu prawa państwa trzeciego.
Inny podział dotyczący odesłania to rozróżnienie na odesłanie: częściowe – gdy występuje jedynie co do części zakresu normy kolizyjnej (np. w kwestii spadku jedynie co do nieruchomości) pełne – gdy następuje co do całości zakresu normy kolizyjnej, złożone – gdy norma kolizyjna odsyła do więcej niż jednego systemu prawnego.
W polskim prawie prywatnym międzynarodowym przyjęto tę instytucję już w ustawie z 1926 roku. Regulował ją art. 4 ustawy Prawo prywatne międzynarodowe z 1965 roku. Nieograniczone było odesłanie zwrotne do polskiego systemu prawnego (musi być to jednakże odesłanie bezpośrednie, a nie za pośrednictwem innych jeszcze systemów prawnych). Odesłanie dalsze (również bezpośrednie) było możliwe tylko w przypadku, gdy prawo ojczyste (wskazane łącznikiem obywatelstwa) dla danych stosunków prawnych przewidywało właściwość innego prawa – odesłanie dalsze następowało do państwa prawa trzeciego.