W XVI wieku największym znaczeniem cieszyły się poglądy przedstawicieli szkoły francuskiej: Charlesa Dumoulina i Bertranda d’Argentré, a w XVII wieku szkoły holenderskiej – Pawła Voeta, Jana Voeta i Ulryka Hubera.
Szkoła statutowa upadła w latach 40. XIX wieku, a do jej porzucenia znacząco przyczynił się Friedrich Carl von Savigny, twórca teorii „siedziby” stosunku prawnego.
W 1851 roku Pasquale Stanislao Mancini, włoski prawnik, sformułował szereg twierdzeń, które stały się podstawą nowej szkoły włoskiej (m.in. zasada narodowości).
W Polsce w XIX wieku prace z zakresu prawa prywatnego międzynarodowego publikowali E. D. Bromirski, P. Burzyński, P. Nowiński, A. Wrotnowski i F. Kasparek.
Przypisy
Bibliografia Pazdan M., Prawo prywatne międzynarodowe, wyd. 10, Warszawa 2007.
Międzynarodowe prywatne, prawo