Wkrótce po wybuchu powstania ilindeńskiego zaangażował się w społeczną kampanię w obronie bułgarskiej ludności zamieszkującej Macedonię, a także w zbiórkę środków na pomoc uchodźcom.
Podobnie jak i wielu innych członków Naczelnego Komitetu Macedońskiego (np. Trajko Kitanczew, Aleko Konstantinow, Michaił Takew, Nikoła Muszanow i Danaił Nikołaew), Lapczew był sympatykiem Partii Demokratycznej, założonej w 1896 przez Petka Karawełowa. Samego Karawełowa znał zresztą zapewne już od czasów nauki w Gimnazjum Płowdiwskim, ale bliższą znajomość z nim zawarł dopiero dzięki Alekowi Konstantinowowi. Z biegiem czasu został zaufanym przyjacielem rodziny Karawełowów.
W następnych latach był jednym z najaktywniejszych publicystów organu prasowego Partii Demokratycznej, gazety Пряпорец (w tłum. Proporzec). W okresie sprawowania władzy przez liberałów w 1900 zaangażował się w agresywną kampanię przeciwko rządowemu projektowi wprowadzenia dziesięcioprocentowego podatku (nazywanego w Bułgarii dziesięciną).