Zespół turzycy błotnej, szuwar turzycy błotnej (Caricetum acutiformis) – zespół roślinności łąkowo-szuwarowej budowany głównie przez turzycę błotną.
Charakterystyka Łąka turzycowa (szuwar niski) zajmująca podmokłe siedliska lądowe – porastające brzegi cieków i zbiorników wodnych. Tworzy torfowisko niskie, czasem pło. Siedlisko o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego. Podłoże organiczno-mineralne, torfiejące. Wczesne stadia charakteryzuje większa wilgotność (woda do 0,5 m głębokości), obecność gatunków wodnych i szuwaru wysokiego oraz wyższe pH, następne są suchsze i kwaśniejsze, z bujną warstwą mszystą. W sukcesji zastępuje zbiorowiska szuwaru wysokiego, a przechodzi w inne rodzaje torfowisk i turzycowisk, ewentualnie w łozowiska i olsy.
Występowanie Pospolite w całej Polsce, mniej liczne w części południowej.