Australijska sztafeta w short tracku pojawiła się na igrzyskach w 1992 po zdobyciu mistrzostwa świata, ale odpadła w półfinałach. W 1992 Australia zdobyła swoje pierwsze medale igrzysk paraolimpijskich; były to: jeden medal złoty, jeden srebrny i dwa brązowe. W 1994 sztafeta w short tracku zajęła trzecie miejsce, zdobywając tym samym pierwszy medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Australii, taktyka australijskich zawodników polegała na tym aby utrzymać się na łyżwach i nie zostać zdyskwalifikowanym, jadąc w taki sposób udało im się pokonać jedną drużynę w finale. Pierwszy medal indywidualnie zdobyła Zali Steggall, zajmując w 1998 trzecią pozycję w slalomie.
Podczas igrzysk w 2002 Australia zdobyła dwa złote medale. Członek sztafety, która w 1994 uzyskała brązowy medal, Steven Bradbury, zdobył złoto w finale short tracku jadąc przez praktycznie cały wyścig na ostatnim miejscu, wysunął się na prowadzenie dopiero wtedy kiedy prowadzący wyścig zawodnik przewrócił się podcinając nogi trzem innym łyżwiarzom, a jadący daleko z tyłu Bradbury uniknął kolizji z leżącymi na lodzie zawodnikami – według słów Bradbury'ego była to świadoma taktyka, ponieważ zadawał sobie sprawę z wyższości innych zawodników.