Martti Eemil Lappalainen (ur. 11 kwietnia 1902 w Ruokolahti, zm. 6 października 1941 w Mäntysova) – fiński biegacz narciarski i żołnierz, dwukrotny medalista mistrzostw świata.
Kariera Lappalainen był sierżantem w 2 Pułku Artylerii Armii Fińskiej. Miał wziąć udział w patrolu wojskowym podczas igrzysk olimpijskich w Chamonix w 1924 roku, jednak w ostatniej chwili został zastąpiony. Cztery lata później, na igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz zajął siódme miejsce w biegu na 18 km, a na dystansie 50 km był dziewiąty. Igrzyska olimpijskie w Lake Placid w 1932 roku były ostatnimi w jego karierze. W swoim najlepszym starcie, w biegu na 18 km zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal ze swoim rodakiem Velim Saarinenem.
W 1926 roku wystartował na mistrzostwach świata w Lahti zajmując szóste miejsce w biegu na 30 km techniką klasyczną. Cztery lata później, podczas mistrzostw świata w Oslo był szósty w biegu na 17 km oraz czwarty na dystansie 50 km, gdzie w pojedynku o podium lepszy okazał się również reprezentujący Finlandię Adiel Paananen. Największy sukces w swojej karierze osiągnął na mistrzostwach świata w Sollefteå w 1934 roku, gdzie wspólnie z Sulo Nurmelą, Klaesem Karppinenem i Velim Saarinenem zdobył złoty medal w sztafecie 4 × 10 km.