W 213 r. cesarz ogłosił spalenie ksiąg, głównie konfucjańskich, co miało ograniczyć ryzyko rewolty uczonych. 460 z nich nakazał „zakopać żywcem”. Część historyków uważa, że ten zwrot oznaczał po prostu egzekucję i ofiary tyrana zostały pochowane w stanie zgonu. Mimo obiegowej opinii, że spaleniu uległy wszystkie księgi, pozostawiono wszystkie dzieła praktyczne, skupiając się na niszczeniu klasyki konfucjańskiej. Warto pamiętać, że ówczesne chińskie księgi przechowywane były na bambusowych deszczułkach, a nie na papierze, który został wynaleziony najpóźniej na przełomie I-II wieku.
Rozprawa z uczonymi przysporzyła Cesarzowi Qinu złego imienia w annałach. Po upadku jego dynastii to właśnie konfucjanizm stał się dominującą ideologią Chin, a władca który go zwalczał został uznany za tyrana.
Budowa Wielkiego Muru i inne przedsięwzięcia inżynieryjne