Sikorka (do XIX w., Sikorki) – dzielnica Dąbrowy Górniczej. Zajmuje powierzchnię 3,46 km² i leży w odległości ok. 14 km na północny wschód od centrum miasta.
Historia Wzmianki o tej dzielnicy sięgają XIII wieku. W 1457 roku wioska praktycznie przestała istnieć poprzez doszczętne zrabowanie i spalenie jej przez wojska czeskie i polskie powracających bez żołdu po wojnie z Krzyżakami. Zniszczeń w Sikorce dokonał wówczas m.in. Janusz Oświęcimski. Pod koniec XIV wieku w skład wsi wchodziło 12 łanów kmiecych (z czego 2 należały do sołtysa), dwór z folwarkiem pod przysiółkiem Bugaj oraz młyn Smardz nad Trzebyczką. Wieś należała w drugiej połowie XV wieku do Mateusza Ujejskiego herbu Nowina, sędziego siewierskiego. Od Ujejskich przeszła w roku 1550 do Jana Podczaszego i znajdowała się w jego rodzinie do 1580 roku. W 1581 wchodziła w skład klucza sławkowskiego, należącego do biskupów krakowskich.
Przed wybuchem II wojny światowej, większość gruntów ornych w Sikorce było własnością rodzin żydowskich a Sikorka należała do gminy Wojkowice Kościelne.